Verlangensritme
Woorden laten mentale marteling toe,
nadat de aarde openscheurde om het gewicht van de waarheid op te slokken.

Een vloot van vogels,
vleugels van satijn,
zee verandert in hemel.

Krotten als schelpen,
voortbewegend als slangen,
verdomd gestreepte puntjes.

Het geweten van het lichaam,
van koers veranderd,
de hersenpan in de hand.

Een grote zuigkracht,
verpletterd tot kruimels,
het verleden wegblazend.

Mijn zweetkleur,
als melodie in het gelaat,
tekent het zigeuners woord.

Santiago, vertel:
wordt de hemel zee
als de maan bedekt is?

Teksto: © Quito Nicolaas
Derechonan reservá: Quito Nicolaas
Nada for di e texto aki por wordu copia di un manera ò otro sin autorisacion antemano di e autor.
Bron uit: Gerede Twijfels, 2002